Ne zaman öğreneceğiz sevmesini?

İsmi Arzu. Yezidi asıllı Kürt bir ailenin çocuğuydu. Henüz 18 yaşındaydı. Kendi yaşıtı Alexsander isimli bir Alman genci sevdiği için ailesi tarafından istenmeyerek, “onur ve haysiyetimizi çiğnedin” gerekçesiyle kaçırılarak vahşice öldürüldü. Sonra da Almanya’nın Lübeck kentinde toprağa gömülü olarak bulundu, okuduğumuz ve duyduğumuz haberlere göre…

Çok yazık tabi. Bir insan başka dinden ve başka renkten bir başka insani sevdi diye ortadan kaldırılmamalı… Aşağılanıp horlanmamalı…

21. yüzyılda yaşıyoruz. Artık ortaçağ zihniyeti ile yaşamımıza yön vermemeliyiz. Ne olmuş bir Kürt kızı bir Alman’ı sevdiyse? Çok mu kötü? Çok mu ayıp? Sevemez mi? Alman bayanlarla evli sayısız Kürt tanıyorum. Niye herkes istediğini sevmesin? Ne zaman öğreneceğiz sevmesini?..

İnsanın böyle olaylar karşısında yüreği yanıyor, ama böyle tehlikeli bir zihniyet karşısında ne yapabilirsin ki?
Yapılacak şey bıkmadan usanmadan mücadele etmektir, böyle zihniyete karşı. Başka da yolu ve çaresi yok...
Akşama kadar Müslüman-Hıristiyan ayrımı yaparak “Türk’ün Türk’ten başka dostu yok, Alman vatandaşı olun ama Türk kalın”, “Şu haramdır bu helaldir, şu ayıptır şu sevaptır, şu domuz etidir şu sığır etidir” diye propaganda yapıp halkları birbirlerine karşı kışkırtarak lobicilik yapanlar, cinayeti işleyenler kadar suçludurlar...
Bu zihniyetle Avrupa’nın göbeğinde yaşayanlar, şimdi rahat etiniz mi?

Arzu katledildi. Onur ve haysiyetiniz kurtuldu mu? Beğendiniz mi yaşananları?

Bu kafayla sittin sene de geçse akıllanmasınız. Ne Avrupalı olursunuz ne de Asyalı.

Birlikte yaşamayı öğrenmek zorundasınız. Ne zaman öğreneceksiniz karşılıksız sevmeyi? Öğreneceksiniz, yoksa bu dünyada yeriniz olmaz…

Arzu 18 yaşında vahşi bir cinayete kurban gitti, ama o bir ülkenin ve toplumun gerçek yüzüdür aslında…