Hayalet şehirlerin kanatsız melekleri

Biz insanlar, kapımızı bu soğuk kışa kapatabiliyoruz.

Peki, kapatacak kapısı olmayanlar ne yapıyorlar?

Onlar gece olunca dışarıda sığınacak bir yer bulmaya çalışıyorlar. Bizim gördüğümüz beyaz örtü onlar için aslında en soğuk ve siyah yüzünü göstermekte. Yiyecek bir şeyler bulmak şimdi daha zor onlar için.

Öylesine benciliz ki kendimizden başka hiçbir şeyi, hiç kimseyi, hiçbir varlığı göremiyoruz!

Görmek istemiyoruz ya da işimize böyle geliyor demek daha doğru olur sanırım. Değerlerimizi, insanlığımızı yavaş yavaş kaybetmekteyiz. 

Bazılarınız için çok gereksiz, değersiz varlıklar olduğunu biliyorum. Hatta bazılarınız da vicdanınızı rahatlatmak için “Allah onların kısmetini verir aç bırakmaz” dediklerini de biliyorum. Birçok defa şahit oldum bu saçma konuşmalara.

Allah onları bizler için yarattı, nasıl unutabilirsiniz? 

Onlara bakmakla yükümlüyüz, bunun aksini iddia edecek var mı çok merak ediyorum doğrusu. O kadar zor olmasa gerek, artık yemeklerimizi kapımızın önüne koymak, bayat ekmeklerimizi patates filesine koyup herhangi bir ağaca asmak hiç de zor olmasa gerek. İnsanlığımızı bir nebze de olsa kazanmak o kadar da zor olmasa gerek.

Evet, Allah onların kısmetini veriyor. Ama önce bize veriyor, biz de onlara verelim diye. Bu bir zincirdir unutmayın, bu zincirin halkalarını zayıflatmak da, güçlendirmek de bizlerin elinde. 

“Siz yerdekilere merhamet edin ki göktekiler (Allah ve melekler) de size merhamet etsin” (Hadis) 

 “İnsanlar yüksek mevkilere ulaştıkça tanrılaştıklarını zannederler, düştükleri zaman insanlıklarının da elden gittiğini görürler.” (Sokrates) 

Unutmayalım lütfen, onlar bu hayalet şehirlerin kanatsız melekleri…